ارزیابی و درمان فیزیوتراپی اختلالات مفصل گیجگاهی‌فکی (TMD) بر یک مدل زیستی-روانی-اجتماعی استوار است که سه محور به‌هم‌پیوسته را در بر می‌گیرد: بازیابی عملکرد عصبی-عضلانی-اسکلتی محیطی، تعدیل تحریک‌پذیری بیش‌ازحد مرکزی، و تنظیم عوامل روانی-اجتماعی و سبک زندگی . ارزیابی بالینی شامل بررسی دقیق تاریخچه درد، الگوهای حرکتی فک، وجود صداهای مفصلی، حساسیت عضلات جونده و گردنی، و شناسایی علائم همراه مانند وزوز گوش، سرگیجه یا سردرد است، چرا که تا ۷۰٪ بیماران مبتلا به TMD علائم اتونورولوژیک نشان می‌دهند . رویکردهای درمانی فیزیوتراپی با شواهد قوی شامل درمان شناختی-رفتاری با یا بدون بیوفیدبک، مانیپولاسیون بافت نرم توسط درمانگر، تمرینات وضعیتی و تمرینات فک تحت نظارت همراه با کشش هستند . شواهد حاصل از متاآنالیزها نشان می‌دهد که درمان دستی، تمرین درمانی و لیزردرمانی کم‌توان اثرات متوسط تا بزرگ در کاهش شدت درد و بهبود حداکثر باز شدن دهان دارند ، و تکنیک‌های مانیپولاسیون با سرعت بالا و دامنه کم بر مفصل گیجگاهی‌فکی و مهره‌های گردنی فوقانی نیز در کاهش درد و ناتوانی مؤثر شناخته شده‌اند .
این دوره به پایان رسیده است
امکان ثبت‌نام در این دوره دیگر وجود ندارد.
نادر معروفی
دوره‌هایی با حیطه تخصصی مشابه
ساکن ایران: شماره موبایل خود را وارد کنید.
ساکن خارج از کشور: ایمیل خود را وارد کنید.
بله
