سکانس‌های MRI ; از فیزیک تا کلینیک

سکانس‌های MRI در واقع دستورالعمل‌های دقیق مهندسی هستند که ترکیب زمان‌بندی پالس‌های فرکانس رادیویی، شدت گرادیان‌های میدان مغناطیسی، و زمان‌های بازگشت (TR) و پژواک (TE) را تعیین می‌کنند تا کنتراست بافت‌ها را بر اساس ویژگی‌های فیزیکی متفاوت آن‌ها (مانند چگالی پروتون، زمان‌های T1 و T2 و حرکت مولکولی) شکل دهند. رایج‌ترین این سکانس‌ها شامل اسپین-اکو (SE) با تصاویر آناتومیک باکیفیت، گرادیان-اکو (GRE) با سرعت بالاتر مناسب برای آنژیوگرافی، اینورژن ریکاوری (IR) مانند سکانس FLAIR برای سرکوب سیگنال مایع و STIR برای سرکوب چربی، و اکو-پلانار (EPI) فوق‌سریع برای تصویربرداری عملکردی و دیفیوژن هستند؛ همچنین سکانس‌های مدرن تری مانند DWI با حساسیت به حرکت تصادفی آب برای تشخیص ایسکمی حاد، SWI برای نمایش محصولات خون‌ریزی و آهن، و MRS که به جای تصویر، طیف شیمیایی بافت را ثبت می‌کند، در کنار سکانس‌های مبتنی بر هوش مصنوعی برای کاهش زمان اسکن، همگی زرادخانه‌ای را تشکیل می‌دهند که رادیولوژیست با انتخاب ترکیب مناسب آن‌ها، می‌تواند به تشخیص دقیق ضایعات عصبی، اسکلتی-عضلانی، شکم و لگن از طریق بیشینه کردن اختلاف سیگنال بین بافت سالم و بیمار بپردازد.