آشنایی با لیزر درمانی در فیزیوتراپی

لیزر درمانی در فیزیوتراپی، که اغلب با عنوان Photobiomodulation (PBM) یا لیزر کم‌توان (LLLT) شناخته می‌شود، یک روش درمانی غیرتهاجمی و مکمل برای طیف وسیعی از اختلالات اسکلتی‌عضلانی و عصبی است. مکانیسم اصلی اثر آن، تحریک فعالیت میتوکندری سلول‌ها و افزایش تولید ATP است که به کاهش التهاب، بهبود میکروسیرکولاسیون خون و تسریع فرآیند ترمیم بافت کمک می‌کند. از کاربردهای بالینی اصلی آن در فیزیوتراپی می‌توان به کاهش درد و بهبود عملکرد در بیماری‌هایی مانند سندرم‌های درد شانه (از جمله آسیب‌های روتاتور کاف و شانه سکته مغزی)، کمردردهای مزمن، سندرم میوفاشیال و نقاط ماشه‌ای، آسیب‌های تاندونی و حتی بیماری‌های نوروپاتیک اشاره کرد. با این حال، اثربخشی این روش به شدت به پارامترهای دقیق درمانی مانند طول موج، انرژی و مدت زمان تابش بستگی دارد و معمولاً به عنوان یک درمان کمکی در کنار برنامه‌های توانبخشی مبتنی بر تمرین درمانی بیشترین تأثیر را دارد.